Passie en relativeren

Gisteravond laat - cq gewoon midden in de nacht- scande ik nog de timeline van twitter en mijn aandacht werd getrokken door tweeps die een discussie hadden over de liefde voor voetbal.
Toen de ene tweep verzuchtte dat voetbal voor hem meer dan een spelletje was maar een grote liefde, werd dat beantwoord met relativeren. Ik besloot om me in de discussie te mengen.
Mijn tweet: “auw "relativeren beter dan passie". Vaak mag je relativeren. Echter met passie kan dat niet.”
Natuurlijk ontspint dan het spel van voor- en tegenstanders maar er bleef ook iets hangen. Toen tweeps er na een nachtje slapen op terug kwamen wist ik het. Ik schrijf een blog over passie. Met als stelling.
Je kunt niet relativeren over je passie. Daarmee verdwijnt je passie.
Mijn passie heb ik nog niet zo lang geleden herontdekt. Mijn passie is mijn fantasie verbinden aan “vandaag” om zo een nieuwe werkelijkheid te verbeelden en daar actie aan te koppelen.
Kern van mijn passie ligt in mijn fantasie. Door mijn fantasie heb ik een aantal talenten ontwikkeld. Dat komt echter niet voort uit hele positieve dingen. Ik neem je mee naar mijn kindertijd.
Als jochie groeide ik op in Rotterdam. Eerst op een schip – De Seven Seas-. In mijn fantasie heb ik de zeven zeeën allemaal bevaren. In werkelijkheid is dat schip met mij de haven nooit uitgeweest.
Later woonde we op “Zuid” en ik ging met de tram naar school. Op een dag stapte ik in een spiksplinter nieuwe tram. In de zon leek de tram wel van goud. Voor mij was de tram van goud! Ik voelde me helemaal geweldig en met een grote lach op mijn gezicht heb ik de rit naar huis zitten genieten van de gouden tram. Ik zat daar in en mensen keken ook allemaal blij. Wij hadden immers allemaal het geluk dat we in de gouden tram zaten. Dus thuis gekomen vertelde ik honderd uit over de gouden tram. Ik vroeg of er iets in de krant had gestaan over de gouden tram en of …afijn. Mijn moeder deed het af met “Ik denk dat je weer hebt zitten dromen, er zijn in Rotterdam echt geen gouden trams”. Mijn broer verklaarde me voor gek. Ik bleef in vertwijfeling achter om vervolgens heel boos te worden. “Ik heb echt wel in een gouden tram gezeten. Jullie weten er niets van!” Mijn moeder reageerde “Je bent een fantast! Je ziet dingen die er niet zijn. Je hebt gewoon zitten dromen in de tram.”
Ik was als kind niet de gemakkelijkste en wist door m’n fantasie in de meest ongelofelijke situaties te belanden. De scheiding tussen werkelijkheid en fantasie was voor mij heel lang moeilijk te bepalen. Echter door mijn omgeving werd ik wel steeds behendiger om daar om heen te manoeuvreren. Ik kon als kind al super snel schakelen en kon de reacties van mensen super snel analyseren. Vriendjes die dat door hadden wisten daar ook weer handig gebruik van de maken. Ik kon me uit de meeste situaties redelijk eenvoudig uit kletsen. Zo reisde ik met slechts een beperkte tram-kaart de hele regio door. Een conducteur die ons dan snapte kreeg steevast een zielig verhaal dat ik lijn 12 of 2 naar de Achterkreek moest hebben maar dat we die niet meer konden vinden. Met meer dan zielige blik werden we dan -onder begeleiding - wel weer op de juiste lijn gezet. Vaak mee rijdend bij de bestuurder en omringd met zorgzame aanwijzingen zodat we niet weer zouden verdwalen. Ik instrueerde vriendjes vooraf. “Niets zeggen, bang kijken en zeggen dat je moeder zeker boos op je gaat zijn omdat je allang thuis had moeten zijn.” Eenmaal uit de tram op een draf naar huis en ondertussen het uitschreeuwend van plezier dat we weer eens tot Alexanderpolder waren geweest. Thuis werden dergelijke verhalen weer door mij verdraait en zo ging het maar door.
Later heb ik mijn “talenten” zeker op een positievere manier ingezet en dacht dat daar mijn passie in zat.
Tussen door heeft mijn passie zich nog wel laten zien. Door bijvoorbeeld een wens om naar de kunst academie te gaan. Tekenen en schilderen vond ik heerlijk om te doen. Mijn fantasie verbeelden! Ik kon ook zeker verdienstelijk tekenen en schilderen. Mijn vader vond het een aardige hobby. “Jammer dat je daar alleen geen droog brood mee kan verdienen.” Was een relativerende opmerking van hem. Ik moest daarom goed nadenken of ik wel naar de kunst academie wilde gaan. “Daar leiden te je op tot langharig werkschuw tuig dat z’n hand op kan houden bij de Beeldend Kunstnaar Regeling”. Het werd met een lach verteld maar ondertussen werd de relativering voldoende aangebracht om voor een ander pad te kiezen.
Een keuze die meer aansloot bij mijn talenten maar niet perse bij mijn passie.
Natuurlijk kan ik redeneren dat ik mijn omgeving kan verwijten dat ze me bij mijn passie hebben weg gehaald. Ik denk niet dat waar is. Ik had toen ik 18 jaar was echt wel naar de kunst academie kunnen gaan. Het werd me niet verboden. Ik heb het zelf gerelativeerd.

Nog weer een aantal jaren later las ik het boek van de 7 eigenschappen van Stephen Covey. Het heeft wel even geduurd voor dat ik echt door had wat daar in stond. Het is namelijk geen leesboek het is een doe-boek. Als er staat schrijf je eigen grafrede dan moet je dat ook gewoon eens doen. Ik heb mijn grafrede een paar jaar geleden geschreven en inmiddels is er een tweede. De laatste sluit aan bij wie ik wil zijn en ik schrijf zeker geen derde versie. Het boek van Covey gaat volgens mij ook heel veel over passie. Passie en je persoon zijn nogal exclusief aan elkaar gekoppeld. Als je dus je passie relativeert dan relativeer je ook jezelf. Inmiddels deel ik de mening met anderen dat je beter je zelf 100% serieus kan nemen.

Mijn stelling is dat als je passie gaat relativeren dat hem kapot maakt. Je passie heeft weinig rationeels. Relativeren is bijzonder rationeel. Die verhouden zich dus niet tot elkaar. Je passie kun je vergroten. Relativeren vergroten is feitelijk verkleinen en weg redeneren. Alles wordt dan betrekkelijk. Echter jezelf betrekkelijk gaan vinden lijkt mij niet de weg.
Als je een passie hebt, groot of klein of in wat voor vorm dan ook, laat die dan groeien. Je zult er misschien geen bakken met geld mee verdienen maar armer wordt je er zeker niet van.

Als je een keer in de gelegenheid bent om Ruud Veltenaar te horen en zien spreken, doe dat dan. Hij kan er gepassioneerd over vertellen. http://www.talkedo.tv/index.php?videoid=ruudvl